Nowe żywot alpejskie, w przeciwieństwie do kolei pierwszej generacji, obejmowały budowę długich tuneli. W Austrii drugą epokę kolei państwowych zapoczątkowała konstrukcja Arlbergbahn wśród Bludencją i Innsbruckiem, z "Arlberg-Tunnel" dług. 10,25 km. Kolej stworzyła ważne złącze Adriatyku z regionem Jeziora Bodeńskiego, umożliwiła też uwikłanie kolei Vorarlbergu do sieci Monarchii. Linię otwarto w środku 1884, a już dwanaście miesięcy po pewnym czasie ułożono dalszy tor. W 1906 zakończono budowę Karawankenbahn: Villach / Klagenfurt – Rosenbach – Jesenice (Aßling) z "Karawankentunnel" (dług. 7976 m). Otwarto też Wocheiner Bahn i Karst-Bahn / Kraska Proga linii Transalpina (dawnej Rudolf-Bahn) na trasie Aßling - Gorycja - St. Daniel - Trieste Campo Marzio (Triest St. Andrä). Linia obfitowała w strome nachylenia sięgające 2,5%. Znaczenie trasy spadło po 1918, gdy przecięła ją mur - została po trosze zamknięta po 1945. Kolej należała do kkStB.
Przed I wojną światową zdołano w dalszym ciągu uzupełniać dubel ważne linie - Pyhrnbahn (1906) na wskroś Bosruck-Tunnel (dług. 4760 m; tunel, pomimo umiarkowanej długości, okazał się niezmiernie drogim w budowie) jak dodatkowe spaw północ-południe; profil Selzthal - Linz (kkStB) również Tauernbahn (1909): (Salzburg -) Schwarzach-St.Veit - Spittal-Millstättersee (- Villach) z "Tauern-Tunnel" dług. 8½ km.
Kraje habsburskie mają też wart uwagi współpraca w rozwój kolei zębatych: w środku 1874 uroczystość otwarcia Budapesti Fogaskerekű Vasút (wywożącą do współcześnie turystów na Wzgórze Zamkowe) i Kahlenbergbahn wobec Wiedniem (na górka Kahlenberg, skasowana w 1922). W 1898 uruchomiono Pöstlingbergbahn wobec Linzem, uznawaną zbytnio w najwyższym stopniu stromą szereg adhezyjną na świecie – maksymalne nachylenie: 10,5%[6]. W 1902 ruszyła Kolej Izerska (Tannwalder Zahnradbahn), łącząca Austrię oraz Prusy, po stronie austriackiej na odcinku Grünthal/Polaun (dziś stacja Kořenov)–Tanvald kolumna zębata z maksymalnym nachyleniem do 5,8%.